19 december

Theunis Piersma schrijft:
Mijn naam is Theunis. In Nederland ben ik prof.dr. Theunis Piersma, maar hier in Mauritanië ben ik gewoon een expeditielid die alles moet doen wat de anderen ook doen zoals koken, corvee, kleurringen lezen, netten opbouwen en afbreken, water halen en bootje schoonmaken. Vandaag was ook weer zo’n gewone dag die steeds weer bijzonder zijn hier in Mauritanië.

Al 27 jaar ben ik in de ban van de Banc d’Arguin, in 1980 kwam ik hier voor het eerst samen met nog 3 biologiestudenten. We hebben toen de wadvogels geteld ( zo’n 2 miljoen ) en op het wad gekeken of er voor die grote aantallen vogels veel te eten was. Ik ben toen heel erg ziek geworden. Toen ik daar in mijn tentje lag bedacht ik me dat als ik het zou overleven dan wilde ik de rest van mijn leven besteden aan wadvogels, de vogeltrek en de gebieden waar deze vogels in voorkomen. Tot nu toe is het me gelukt om me er steeds meer in te verdiepen. Geweldig vind ik de vogels, hoe ze, kwetsbaar als ze zijn, met hun warme geveerde lijfjes. Elk jaar weer de poolstreken verbinden met de tropen in hun pogingen om te overleven en hun wadvogelkinderen voort te brengen. Fantastisch vind ik de weinige gebieden op aarde waar de wadvogels afhankelijk van zijn op hun trektochten.

En dan word ik erg boos over de manier waarop vooral rijke landen zoals Nederland, die bestuurd worden door rijke mensen, met die mooie en kwetsbare gebieden omgaan. Altijd maar weer vinden regeringen geld belangrijker dan het bewaren en beschermen van de voor trekvogels onmisbare stukjes aarde. In Nederland hebben we jarenlang de bodem van de Waddenzee omgeploegd voor die paar rotcenten voor de visserij-industrie.

Nee, neem dan het straatarme Mauritanië, daar lukt het nu al 30 jaar lang om de Banc d’Arguin (1/3 van de hele kust van dit land) te beschermen tegen zulke vernietigende vormen van visserij. Kijk daar word ik nu blij van.

Terug naar pagina overzicht